خط داستانی
«برای فیلم سیاه و سفید، هووت برای اولین بار تصاویری عکاسی خود را خلق کرد. پس از چند لحظه تاریکی، یک زن جوان (شیلا راج) پوششی از نوعی پایین میآورد و به آرامی بدن برهنهاش را نمایان میکند. او به خارج از دایره نور که فقط فرم نقرهایاش را روشن میکند، میرسد، رنگ سیاه را برمیدارد و از پاهایش شروع به رنگآمیزی کل بدنش میکند. وقتی که او به جز درخشش ضعیف رنگ نامرئی میشود، دستانش را رها میکند، به جلو نگاه میکند و فیلم به تاریکی کامل محو میشود. آرامش فیلم، که به طور ساختاری از طریق ارائه عمل از یک موقعیت در یک برداشت منعکس میشود، sensuality و هالهای از آیین که ایجاد میکند (راج همیشه به طور رسمی حرکت میکند و به جز زمانی که نیاز به جستجوی رنگ دارد، به طور متواضعانه به پایین نگاه میکند) باعث میشود فیلم سیاه و سفید یک اثر به آرامی تسخیرکننده باشد.» — اسکات مکدونالد، «فیلمهای رابرت هووت: ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲»، بررسی فصلی مطالعات فیلم، تابستان ۱۹۸۰.
