خط داستانی
در عید پاک سال هزار و سیصد و سی نه، مارین اندِرسون برای میکروفن در مقابل یادبود لینکلن بلند می شود. دیوارهای این بنای یادبود نوشته ای را در بر داشتند که می گفت «همه مردان برابر آفریده شده اند». از اجرای در سالن قانون اساسی به دلیل نژادش بازداشت شد، و اندرسون برای مردم آمریکا در هوای آزاد میخواند. او که به صدایِ می در اروپا به عنوان «صدایی که از راهی صد سال یک بار می آید» ستایش می شد، از توهین ها و خشونت های تصفیه نژادی و تبعیض سیاسی در امان نبود.
