خط داستانی
فیلم مجموعهای نیم ساعته از نماهای نزدیک کوتاه از مردم در خیابان است که از زاویهای بلند اما همچنان صمیمانه گرفته شده است. در یک تکرار دائمی تعامل شکل و زمینه، فیلم تکههایی از پاها، سرها، دستها و ارنجها را در پسزمینهی پیادهروی باستانی نشان میدهد... فیلم بر چشم سریع است، با حرکتهای دوربین خاموش و ضربهای بسیاری. اما، تا حدی بهخاطر این که مردم در لباسهای زمستانی محاصره شدهاند، آن را میتوان بهعنوان پشت سر همای از شوکهای نرم و انباشته حس کرد که از هر طرف وارد قاب میشوند. با این حال، تصاویر دارای علاقهای انسانی خام زیادی هستند که مانع میشود فیلم هیچگاه بهطور کامل انتزاعی شود.
