هیدئو سکیگاوا (関 川 秀雄، Sekigawa Hideo، ۱ دسامبر ۱۹۰۸ – ۱۶ دسامبر ۱۹۷۷) کارگردان سینمای ژاپنی بود که عمدتاً به خاطر فیلم‌هایی با دستور کار چپ‌گرایانه که در اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ ساخته شد، شهرت داشت. از مشهورترین آثار او می توان به فیلم های ضد جنگ Listen to the Voices of the Sea (1950) و Hiroshima (1953) اشاره کرد.

هیدئو سکیگاوا به شاخه مستند P.C.L پیوست. استودیوهای فیلم (بعدها توهو) در دهه 1930 جایی که او روی فیلم های تبلیغاتی میلیتاریستی کار می کرد.با وجود تمایلات کمونیستی اش. پس از جنگ جهانی دوم، سکیگاوا به عنوان یکی از کارگردانان طرفدار سندیکا، کسانی که فردا را می سازند (1946) که هدف آن نشان دادن هدف اتحادیه کارگران در استودیوهای فیلم توهو بود، آغاز به کار کرد. او که به دلیل تمایلات سیاسی خود در یافتن کار مشکل داشت، فیلم ضد جنگ Listen to Voices of the Sea را برای شرکت Toyoko Eiga (بعداً شرکت Toei) میتسو ماکینو کارگردانی کرد. برای دانشگاه معلمان ژاپناو که از «بچه‌های هیروشیما» کانتو شیندو به دلیل سیاسی نبودن کافی ناراضی بود، هیروشیما (1953) را به سبکی نیمه مستند کارگردانی کرد که بخش‌هایی از آن بعدها توسط آلن رنه برای درام «هیروشیما مون عشق» مورد استفاده قرار گرفت. در سال‌های بعد، آثار سکیگاوا هم شامل آثار ژانر مخاطب‌محور و هم فیلم‌های مستند بود. آخرین فیلم او Chōkōsō no Akebono در سال 1969 بود.